De postbode bezorgde de mondkapjes – gemaakt met laser cut nano technology en duizend keer wasbaar – op de dag waarop Rutte met duidelijke tegenzin meldde dat het beter was als we in de openbare ruimte zo’n ding op zouden zetten.
Was ik ook eens een keer op tijd. Toen met dat wc-papier viste ik achter het net.
Over de Duitse grens en in de trein heb ik al ervaring opgedaan met het masker. Geen probleem. Het enige lastige is dat je bril beslaat als het boven je neus niet goed afsluit. Op de tast door een mistig woud, dat is misschien wel gevaarlijker dan corona.
Die nieuwe nano-technologische kapjes sluiten echter goed af. Dus ik stapte eergisteren opgewekt de bouwmarkt in, gehandenwast en gemondkapt en met een gedesinfecteerd karretje voor me uit. Voorbereid als een ridder op weg naar het toernooiveld: covid-19 kom maar op.
Ongeveer de helft van de klanten had het advies van de winkel opgevolgd, de andere helft struinde zonder mondkapje door de winkelpaden. Ik voelde dat er iets merkwaardigs gebeurde: alsof zich een onzichtbare waterscheiding manifesteerde tussen kapjesdragers en kapjeslozen. De eerste groep schreed bijna waardig door de winkel, met gerechte rug, met een air van wie-doet-me-wat. Zij begroetten elkaar. De onbedekten echter maakten zich klein. Ze slopen als melaatsen langs de stellingen, wierpen vanuit de schaduw schichtige blikken naar de gemaskerden, gristen snel een verfkwast uit een schap en maakten dat ze wegkwamen.
Zo’n tweedeling kan toch niet de bedoeling zijn, dacht ik, op weg naar de kassa. Maar de blik van de kassière, die dankbare ogen boven haar mondkapje toen ze zag dat ik ook mond en neus had bedekt, verdreef die gedachte meteen.