Zaterdagavond voor het eerst sinds een halfjaar weer naar een concert. Het mócht, omdat het in de buitenlucht was. Met inachtneming van de nodige maatregelen, om de verspreiding van het virus te voorkomen.
Roepaen in Ottersum, want daar was het te doen, had het goed voor elkaar. Om te beginnen had je van tevoren al duo-tickets moeten kopen. Dan mocht je, als je van hetzelfde huishouden was, bij elkaar zitten. Alhoewel het binnenplein groot is, was het aantal plaatsen beperkt: vanwege de vereiste afstand tussen tafels en stoelen.
Bij het betreden van het concertpleintje eerst in drie talen vragen beantwoord. Of ik snotterig was of verhoging had. U kent die serie vragen wel, van tandarts- of cafébezoek. Vervolgens doorverwezen naar een andere medewerker die de huisregels uitlegde. Ze wees op de tafeltjes die in examenslagorde klaarstonden. ‘U mag alleen zítten, staan is absoluut verboden. En als u naar de bar gaat, gaat u alléén.’ Verder wees ze op de looproute naar het toilet. Mochten er meer dan drie mannen tegelijk aandrang hebben, moest de vierde toch echt buiten wachten.
Tijdens het concert trok al snel een herfstige kou op die mijn benen verstijfde; dat vermochten de dekentjes die klaarlagen niet te voorkomen.
Het was te doen, al die regels. Maar toch… Ondanks de sfeervolle verlichting, ondanks het hoge entertainmentgehalte van Tim Knol, voelde het allemaal wat klinisch en ongezellig. Terwijl de laatste tonen weg-echoden tegen de monumentale gevels van het voormalige klooster, liep het plein al leeg. Een gezellige nazit was er niet bij.
Op de terugweg vroeg ik mezelf of ik dacht dat normaal ooit weer terug zou komen. Ik hoorde mezelf ernstig zwijgen.
