Dwarskijker van zaterdag 16 november 2019
Die negen paar blauwe ogen deden bij mij thuis wel wat harten smelten. Moeders mooiste zijn ze niet, als je het mij vraagt. Met van die groot uitgevallen oren. Maar die ogen, hè.
Negen puppy’s in een weiland in Sint Agatha. Daar gedropt door een mislukte hondenfokker met wellicht een vaag religieus besef: dat de heilige naamgeefster van het dorp haar zegen wel zou geven over de afgekeurde worpen. Gebeurde vroeger ook. Alles wat niet welkom was, werd bij het klooster gedumpt. Baby’s bijvoorbeeld.
Agaath had medelijden. De heilige zorgde ervoor dat de puppy’s werden opgemerkt voordat ze ten prooi vielen aan hongerdood of hardrijders op de Heerstraat. Alle negen opgevangen door de dierenambulance.
In huis was de eerste reactie: ‘Bel maar dat we zo’n hondje willen hebben!’
Ik hield de boot af. Gisteren las ik dat de telefoon bij de dierenopvang roodgloeiend staat. Iedereen is in de ban van die ogen. Maar voorlopig krijgt niemand een puppy. Ze moeten eerst gesocialiseerd worden.
Heel verstandig. Heb ooit een hondje opgehaald uit een dierenasiel waarvan ik pas na een paar dagen ontdekte dat hij niet gesocialiseerd was. Heb het dier jaren gehad. Veel plezier aan beleefd, daar niet van. Maar alleen binnenshuis. Buitenshuis bleef die fox een asociale puber waar geen land mee te bezeilen was. Wilde alleen maar vechten, met alles wat naar hond riek. Op een kwaaie dag had de achterdeur opengestaan: leeg was zijn mand. Op de fiets door de wijk. Gegrom en geblaf wezen de weg. Ik trof een kluwen vechtjassen aan, die fox van mij en een herdershond twee maatjes groter. Toen ik het bloed thuis van mijn puber afwaste, bleek het beest zelf geen schrammetje te hebben. Arme herder.