Dwarskijker woensdag 13 november 2019
Alweer een burgemeester die opstapt. Marleen Sijbers houdt het voor gezien in Sint Anthonis. Na Peter de Koning in Gennep is ze de tweede die in korte tijd de handdoek in de ring gooit. Daar komt het toch op neer, dat ook deze burgemeester een strijd staakt. Eentje die blijkbaar niet te winnen is. De tegenstander is, als we haar mogen geloven, een bestuurscultuur die verre van transparant is. Dat is een abstracte vijand. Je kunt je vinger wijzen naar meneer X of mevrouw Y, maar als individuele personen is hen waarschijnlijk weinig te verwijten. Het gaat om een geheel van gedragingen, zwijgend overeengekomen afspraken wellicht, die de macht en hoe die wordt gedeeld in een kleine gemeenschap, bij een kleine groep insiders houdt.
Ik zeg ook maar wat. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat er speelt. De transparantie ontbreekt niet alleen in de bestuurscultuur, maar ook bij dat afscheidscircus. Het vertrek wordt van alle kanten in wollige woorden verpakt en het gevolg is dat er meer vragen worden opgeroepen dan beantwoord. Zoals dat in Gennep onlangs ook het geval was.
Dat is het meest kwalijke. Zo’n burgemeester snuit de teleurstelling weg in een doosje Kleenex en gaat braaf zitten wachten op een telefoontje van de commissaris der koning. Om ergens in te vallen. De gebleven bestuurders gaan door of er niets aan de hand is en hopen op een opvolger die wél gezeglijk is. Ondertussen blijven de inwoners onwetend van wat er nu eigenlijk écht fout is gegaan. Die moeten er maar blind op vertrouwen dat de macht, die ze eens in de vier jaar uitbesteden, in goede handen is. Daar sta je dan met zijn allen. Machteloos aan de andere kant van de kloof, die almaar dieper wordt.