Kiosk

Amateurkunst wordt niet zomaar gemaakt

2007-01-18T15:36:00.000+01:00

Door GEURT FRANZEN
BEERS - Voor de tweede keer konden amateurkunstenaars in Beers hun werk tentoonstellen. De beelden van Mariëtte Doedel - Van Riet uit Beers werden gisteren door het publiek - dat massaal was toegestroomd - zo hoog gewaardeerd, dat zij de Publieksprijs van De Gelderlander in ontvangst mocht nemen.

De winnares van de eerste De Gelderlander- publieksprijs, Mariëtte Doedel- Van Riet, tussen haar kunstwerken tijdens de expositie van amateurkunstenaren in Beers, gisteren. Foto: Ed van Alem
Mariëtte Doedel (64) is er beduusd van. „Heb ík gewonnen?“ Ze aarzelt om naar het podium te komen. Net werd nog een andere winnaar afgeroepen. Maar dat blijkt een foutje te zijn geweest. De beeldhouwster uit Beers is toch echt de publiekslieveling vandaag.
De Beerse ontvangt uit handen van Hans Bouwman, kunstredacteur van deze krant, de hoofdprijs, 250 euro, en een beeldje van het GP-mannetje, het stripfiguurtje dat dagelijks op de voorpagina prijkt.
„Het komt vast omdat ik zelf uit Beers kom“, zo relativeert ze haar overwinning. „Daardoor heb ik natuurlijk de meeste stemmen gekregen.“ Ze vindt de keus voor haar werk verrassend omdat haar beelden abstract zijn en ze denkt dat het merendeel van de bezoekers toch meer van figuratieve kunst houdt. Omstanders fluisteren echter dat haar bescheidenheid niet nodig is, dat ze hele mooie beelden maakt.
De kunstenares is pas op latere leeftijd met beeldhouwen begonnen. „In 1998 nam ik beeldhouwlessen bij Ruud Schrijvershof uit Linden. En sindsdien is het wel snel gegaan.“ Ze wijst op een van de uitgestalde beelden in haar kraampje. Twijfelt even of ze erover zal beginnen, maar een knikje van haar dochter zegt dat het goed is. „Dit is een van mijn eerste beelden. Mijn man en ik hadden een reis naar de Noordkaap gemaakt en ik wilde die prachtige ervaringen vastleggen. Schilderen kan ik niet, dus het werd een beeld. De zon, mist en aarde, zo bepalend voor het noorden, staan centraal. In 2004 is mijn man overleden en besloot ik dit beeldje in het groot na te maken en als steen op zijn graf te plaatsen. Het is nu een herinnering aan die fijne vakantie én aan mijn man.“
Kunstwerken met een diepere achtergrond, die staan er wel meer, vanmiddag hier in Beers. Neem nou het werk van Wim Claassen. De bronzen beeldjes die hij in zijn kraam uitstalt, hebben voor het merendeel een hofnar als thema. Een nar die schaamteloos in de spiegel van de koning kijkt, maar ook een die balanceert op een wereldbol en zwaarmoedig over het leven lijkt na te denken. Achter zijn kraam heeft Claassen uitvergrotingen van de beelden hangen, met spreuken erbij. Over zelfreflectie bijvoorbeeld, verwijzend naar de nar met de spiegel. „Ik vind dat er altijd meer in een kunstwerk steekt dan alleen dat wat het uitbeeldt“, zegt Claassen. „Ik wil dat de kijkers dat ook te weten komen en daarom hang ik die spreuken erbij.“ Claassens bronzen beeldjes zijn niet goedkoop, de prijzen liggen rond de 800 euro. „Dat is niet voor niets“, aldus de kunstenaar, die zich met nadruk amateurkunstenaar noemt. „De prijs geeft ook de kwaliteit van het kunstwerk aan. En ik ben heel tevreden over de handel, al sta ik hier ook voor naamsbekendheid.“
Dat geldt ook voor Theo Peters. „Ik ben bekender in Amsterdam, dan hier in de regio,“ zegt de beeldenmaker. „Terwijl ik wel uit deze buurt kom. Normaal sta ik op grote beurzen, ook in het buitenland. Maar het is hartstikke leuk om hier in Beers te staan. Vorig jaar was ik er ook. Hier komt een ander publiek, ouders met kinderen bijvoorbeeld, dan op die officiële kunstbeurzen. Het is heel gezellig om met die mensen over mijn werk te kunnen praten en zo krijg ik ook hier een beetje naamsbekendheid.“
Organisator Mark van der Linden is heel tevreden over de tweede kunstexpo van serviceclub Maas & Raam. Of er een vervolg komt, weet hij nog niet. „Eigenlijk was de manifestatie vorig jaar een eenmalige gebeurtenis. Maar de leden van onze club waren zo enthousiast en de kunstenaars ook, dat we al snel besloten er een tweede aflevering aan te knopen. We zullen deze expositie eens rustig evalueren. Misschien vinden we een manier om er volgend jaar toch weer iets bijzonders van te maken.“
De expositie van amateurkunstenaars vond zondag plaats in De Kloosterhof te Beers en trok meer dan 1000 bezoekers. Tweede in de race om de Publieksprijs van De Gelderlander werd Else Loof uit Breda (foto’s). Zij ontving een waardebon van 150 euro. De derde prijs, een bon van 100 euro, ging naar houtbewerker Harrie Derks uit Beers.

Tongelaar zal natte voetjes houden

2007-02-02T10:52:00.000+01:00

Door GEURT FRANZEN

Vrijdag, 19 januari 2007 - MILL - Landgoed Tongelaar tussen Beers en Mill is een natuurgebied dat, als er niets tegen wordt gedaan, verdroogt. De natuurlijke waterhuishouding is verstoord. Als het een beetjemeezit, worden speenkruid en aronskelk gered. Waterschap en Brabants landschap keren het tij.

Wie vandaag een wandeling maakt over landgoed Tongelaar, zal het wat vreemd in de oren klinken. Toch is het zo: Tongelaar verdroogt. Maar vandaag staan de sloten en beken tot aan de rand met water gevuld. De akkers glinsteren, niet van vette klei, maar van spiegelend water.
Als het weer omslaat, is die nattigheid snel verdwenen. Want door het jaar genomen, is het gebied wel degelijk aan het verdrogen. De planten die zich er vroeger zo goed thuisvoelden, zoals aronskelk en speenkruid, hebben het moeilijk of zijn verdwenen.
Van oorsprong is het gebied een beekdallandschap. Toen de gronden ontgonnen werden, is de natuurlijke waterhuishouding danig verstoord. Er kwamen diepe beken om het water sneller af te kunnen voeren.
Zoals op veel plekken in Brabant gaat ook op het landgoed Tongelaar het tij keren. De eigenaar van het landgoed, het Brabants Landschap, heeft samen met het Waterschap Aa en Maas plannen ontwikkeld om de verdroging aan te pakken.
De omwonenden en landbouwers in de omgeving zijn inmiddels geïnformeerd. Landbouworganisatie ZLTO en de gemeenten Cuijk en Mill en Sint-Hubert hebben hun zegje mogen doen. Wie zich desondanks niet in de maatregelen kan vinden, kan tot 12 februari bezwaren indienen.
Ernest de Groot, bestuurslid van het waterschap, en projectleider Jan Derks hopen dat het met die bezwaren een beetje meevalt. „Want anders redden we het niet in de planning“, zegt De Groot. „Daarom zijn we tegelijk met de planologische procedures ook de technische voorbereidingen gestart.“
Ook moet er nog grondruil plaatsvinden. Grondeigenaren in de omgeving hadden geen bezwaren tegen de graafwerkzaamheden, maar zouden wel graag enkele gronden efficiënter willen gebruiken. Door grond te ruilen, kan dat geregeld worden.
Toch moeten de graafmachines in de herfst al aan het werk. „Lukt het ons niet om in september of oktober het land op te gaan, dan lopen we een jaar vertraging op“, zegt Derks. „In de winter kunnen we weinig uitrichten en in het voorjaar moeten we flora en fauna met rust laten. Daarna willen de boeren het land op. Dus we hopen echt dat onze krappe planning overeind blijft.“
De graafmachines worden onder meer ingezet om een waterloop ondieper te maken. Dat is de Biestgraaf, een beek die achterlangs kasteel Tongelaar loopt en het water van de zuidoostelijk gelegen hogere gronden afvoert richting Graafsche Raam en Maas. Het peil wordt verhoogd zodat het water langer in het gebied blijft. Ook moet kwelwater weer een kans krijgen.
Boven Haps, ter hoogte van de landgoederen Ossenbroek en Berendonk, worden twee waterlopen die beide naar de Biesgraaf lopen, gesplitst. Als het goed is, wordt het waterpeil in het gebied door het jaar heen gelijk en vertoont het niet de pieken zoals nu.
Ook aan de oevers wordt het een en ander gedaan. Op sommige plekken worden ze natuurvriendelijker gemaakt. En er komen poelen bij voor kikkers en salamanders. De beken die over het landgoed lopen, worden echter geen slingerende riviertjes, zoals bijvoorbeeld het geval is bij de Oeffeltse Raam in de gemeente Boxmeer. Meanderen ziet er wel heel natuurlijk uit, vindt ook het waterschap.
„Maar we moeten niet uit het oog verliezen dat we hier te maken hebben met een historisch cultuurlandschap.“ Oftewel: het is mensenwerk. De Biestgraaf heet niet voor niets een ‘graaf’, die is door mensenhand ontstaan. Ook de ingrepen van onze voorouders in het landschap zijn het waard bewaard te worden, zo is de gedachte.

Er klinkt geblaat in de woonwijk

2007-02-02T11:01:00.000+01:00

Door GEURT FRANZEN

BOXMEER - Sinds een paar dagen kruipt er een wollen deken over de groene heuveltjes in de Maasbroeksche Blokken. De plantsoenendienst heeft het nakijken. ‘De Boxmeerse kudde’ houdt het gras er voortaan kort.

Er is leven in de slaapwijk. Boxmeers jongste woonwijk, de Maasbroeksche Blokken. heeft er tijdelijk tweehonderd bewoners bij. ‘s Nachts staan ze keurig lijf aan lijf opeengepakt weg te dromen op een paar vierkante meter kaal grasland, Overdag kruipen ze als een witte deken over de grasheuvels tussen de kantoren en het talud van de geluidswal die de wijk omzoomt. Als bij het ochtendgloren het geblaf van Mor, een border collie, klinkt, gaan de oortjes omhoog en dringt het volk zich op aan het hek van de kraal. Eruit willen ze. De ruim tweehonderd ooien, één is er zwart, de rest wit, hebben honger. „Ze krijgen expres ’s nachts niets te eten,“ zegt herder Jef Gielen (42). „Des te meer grazen ze overdag. Want daarvoor zijn ze hier in de wijk, om het gras kort te houden.“ Het is een verrassend gezicht, deze schaapskudde midden tussen de kantoren en woonhuizen van de Maasbroeksche Blokken. De een na de andere bewoner meldt zich met de fotocamera in de aanslag bij het grazende groepje. Jef Gielen is er inmiddels aan gewend. Hij legt de mensen graag uit waarom hij hier is. En de schaapjes raken ook al aardig gewend aan al het bekijks. Ze laten zich door Mor gedwee een heuvel op drijven als Jef vindt dat ze te ver afdwalen. De schaapskudde is van De Wassum, een bedrijf dat negen schaapskuddes beheert en op afroep op heel natuurlijke wijze ‘het gras komt maaien’. Vorig jaar is deze kudde Kempische Heideschapen op proef aan de slag geweest in het Maasheggengebied en dat is de gemeente Boxmeer zo goed bevallen dat besloten is ze ook in de groene zone van de Maasbroeksche Blokken aan het werk te zetten. De schapen hebben vier tot zes weken nodig om het gehele terrein af te grazen. Daarna gaan ze weer de Maasheggen in. Volgens Gielen bestaat ook het plan om ze straks, als de natuurzone Oeffeltse Raam klaar is, in te zetten om aan beide kanten van die beek de plantengroei in toom te houden. Dan zou ‘de Boxmeerse kudde’ het gehele seizoen door in de gemeente Boxmeer aan het scharrelen zijn.

Niks mooier dan een eigen goal

2007-02-02T11:14:00.000+01:00

Door GEURT FRANZEN

CUIJK - In een praktijklokaal van het Merletcollege in Cuijk vonkt het als nooit tevoren. Twee jongens slijpen en lassen of hun leven ervan afhangt. ‘t Is niet eens voor een punt. Het is voor een balletje trappen op straat: voor panna.

Wijkmeester Peter Hendriks is een tevreden man. De Cuijkenaar stond aan de wieg van een mooi project. Jongens uit de wijk maken zelf een trapveldje. In het schoollokaal van Merlet kijkt hij met een brede glimlach naar twee in overall gestoken jongens die druk aan het slijpen zijn. „Zeggen ze dat de jeugd alleen maar rotzooi trapt. Dat allochtonen alleen maar ellende veroorzaken. Kijk nou zelf: deze twee lassen zelf de goals en in december hebben ze met een man of vijftien een twee meter hoog hekje om het trapveldje gezet. Als je ze maar bij een probleem betrekt, dan komt het vanzelf goed.“
Het probleem waar De Valuwe tegenaan liep, was het speelplein van de nieuwe brede school, ‘t Startblok. Er kwam een mooi speelplein met goaltjes bij de nieuwe school, maar al snel werd die door de opgeschoten jongelui in bezit genomen. „Dat was natuurlijk niet de bedoeling“, zegt Peter. „De kleintjes werden verdrongen en de buurt klaagde over overlast van ballen in de tuin.“
Peter kwam in gesprek met de voetballende jongens en kreeg van de gemeente toestemming om een stukje verder, op een verwaarloosde stoep in het plantsoen, een trapveldje in te richten. „De gemeente stelde het materiaal beschikbaar en de jongens moesten zelf het werk verrichten.“ Dat was geen probleem. De decemberkou werd getrotseerd om het hek te bouwen. Een van de jongens, Tolga (16) volgt de metaalopleiding op het nabijgelegen Merletcollege en kreeg toestemming van de leraren om op school de goaltjes te maken. Gisteren was hij samen met Roy (18) druk in de weer om de ijzeren staven aan elkaar te lassen. Op het trapveldje wordt geen gewoon voetbal gespeeld, maar panna. Bij het uit Zuid-Amerika overgewaaide spelletje spelen twee jongens tegen elkaar en wordt een klein stevig goaltje gebruikt. Eind deze week worden de goals door een enthousiaste buurtbewoner gegalvaniseerd. En als alles meezit, is over een paar weken de aftrap op het eerste zelfgemaakte pannaveldje van Cuijk.
Aan Tolga zal het niet liggen. Hij last onverstoorbaar door.
Niks mooier dan een eigen goal.

Zonder collectereisjes toch volbracht

2007-02-02T11:24:00.000+01:00

Door GEURT FRANZEN

GENNEP - De protestantse gemeente in Gennep kan weer vertrouwd ter kerke. Het gebedshuis op de Markt is gerestaureerd. De toren staat weer recht, het leien dak houdt het water weer buiten en het orgel klinkt als nooit tevoren.

Het is rumoerig in de anders zo stille kerk. Een boormachine maakt dankbaar gebruik van de geweldige akoestiek en galmt door het kerkje. Yvonne Beeuwkes gaat ondertussen onverdroten voort met het inrichten van een expositie. „Hangt ie zo recht?“
In het weekeinde worden veel bezoekers verwacht op de open dag en tijdens de feestelijke dienst. Een vol jaar van restaureren zit er op. Lang geleden, op een pinksterdag in 1663, werd het Gennepse kerkje op de Markt in gebruik genomen. Zonder de standvastigheid van dominee Johannes Engelen was het er waarschijnlijk nooit van gekomen. De predikant reisde tussen 1656 en 1659 stad en land af om geld in te zamelen voor de bouw. Het verslag van zijn collectereizen is er nog. Protestantse gemeenten elders waren gul in die dagen. Het Drentse Beilen liet drie Karolische guldens noteren. „Omgerekend zo’n 120 euro, toch een heel bedrag voor die tijd“, zegt diaken Mieke Hoogkamp. Zij weet alles over de geschiedenis van dit gebedshuis. Als secretaris van de restauratiestichting weet ze als geen ander hoe moeilijk het is om geld voor een kerk bijeen te krijgen. „Johannes Engelen had destijds, omgerekend, 800.000 euro nodig voor de bouw. De restauratie kostte ons 600.000. Met hulp van fondsen zoals het Anjerfonds is het gelukt. Collectereisjes waren niet nodig“, lacht ze. Hoogkamp is heel tevreden. „Alleen jammer dat we van Monumentenzorg de voorgevel, die na de oorlog met moderne stenen is hersteld, niet met oude stenen mochten restaureren. Dan was het perfect geweest.“ Ze wijst naar een tekst in een van de kerkramen: ‘Het is volbracht’.