GeenNieuws

Een dag de baas

2008-01-02T23:16:00.000+01:00

Als u ons de komende dagen iets te melden hebt, doe het dan per mail. Want ouderwetse post kunnen we even niet ontvangen: onze brievenbus is op oudjaarsdag vakkundig opgeblazen. Heeft iemand ons iets willen vertellen? Of is die strijker zomaar in onze brievenbus gegooid omdat onze groene brievenbus een onbewaakte groene brievenbus was? We gaan uit van het laatste; voor klachten hebben we immers de rubriek ingezonden brieven. Ongetwijfeld heeft onze bus de aandacht getrokken van een van die groepjes jongens - meisjes zie je het hoogstzelden doen - die op oudjaarsdag groepsgewijs door de straten zwerven, op zoek naar putdeksels, prullenbakken, brievenbussen, verkeersborden en... andere groepjes. Op 31 december zijn zij de baas op straat. Verstandige volwassenen houden zich die dag schuil achter de gordijnen of doen, als ze toch de straat op moeten, alsof ze de vuurwerkvandalen niet zien en horen. Want wie hun aandacht trekt, is reddeloos verloren. Dan ga je dansend de straat over, als een bandiet in het schootsveld van Lucky Luke. Ik verschuil me ook. Als de blaas van mijn hond op springen staat, sluip ik de achterdeur uit en trek het beestje snel mee naar de eerste de beste struik. En dan als een haas weer naar binnen. Ooit was ik een held. Toen ik het geknal achter de tuinschutting beu was, liep ik mopperend op het groepje jongens af. Ik heb het geweten. Het groepje trommelde vervolgens alle andere groepjes uit de wijk op. Het regende rotjes en strijkers die dag. Ik heb dágen geraapt en geveegd in de tuin en waagde me zelfs met de hond niet naar buiten. Het werd dus dweilen.

Schoolpleinijs

2008-01-02T23:11:00.000+01:00

Schaatsen doen we ook al niet meer zoals vroeger. We doen het op kunstijs, midden in het dorp, onder het dak van een botsautotent. Nog niet afhaken alstublieft. Want dit wordt niet weer zo'n stukkie over dat vroeger alles beter was. Aan het ijsplezier van vandaag de dag is namelijk alles beter. Om te beginnen moesten wij als kinderen altijd wachten. Niet alleen op de vorst, want dat is niet anders geworden. Maar wel op Moeder Maas. Die moest eerst in een nukkige bui verkeren en haar halsstarrige lendenen uitstrekken over de weilanden langs de Maas. Pas als haar water de uiterwaarden blank had gezet én het gevroren had, pas dán mochten wij schaatsen. Mocht je eens door het ijs zakken - dat kwam regelmatig voor - dan viel de schade mee. Want diep was het nooit. Hooguit met natte voeten naar huis. Op zolder stond de schaatsstoel. Een soort slee met schaatsijzers eronder en een hoge leuning. Daar moesten we achteraan hangen en zo leerden wij schaatsen. Iedereen lachte om dat vooroorlogse ding. Meester Wijdeven van de vijfde klas had eens medelijden met ons. Toen de Maas binnenboord bleef en het stevig vroor, spoot hij het schoolplein nat. In het speelkwartier mochten we glijen. Al in mijn eerste baantje kwam ik verkeerd terecht: onaangename kennismaking van kinderhoofd en schoolpleinijs. 'Zware hersenschudding' zei dokter Korte. 'Twee weken plat en binnenblijven.' Toen trad de Maas toch nog buiten haar oevers. En de kerstvakantie begon. Niemand kwam op bezoek. Iedereen ging schaatsen. En ik lag plat.

Goed nieuws uit Den Bosch

2008-01-02T23:08:00.000+01:00

Goed nieuws uit Den Bosch! Milieugedeputeerde Onno Hoes wil voorzitter van de VVD worden, zo zei hij gisteren. En als hij het wordt, dan houdt-ie zijn post in het provinciebestuur gewoon aan. Het zinkende schip van de liberalen redden - daar komt dat voorzitterschap in feite toch op neer - gaat Onno er, onbetaald, bij doen. Da's heerlijk nieuws voor Brabant. Want er is maar één conclusie mogelijk: als de gedeputeerde van milieu tijd heeft om er zo'n belangrijke functie bij te doen, dan is de gedeputeerde van milieu een heel eind klaar met zijn job. Het gaat goed met het Brabantse milieu. Bravo! Heeft-ie toch snel gefikst, die dekselse Onno. Tegelijkertijd laat ook de commissaris van de koningin weten dat de verveling toeslaat achter de Bossche dikke deur. Hanja Maij-Weggen meldde zich deze week voor haar dertiende bijbaantje. Nee, nee, geen tikfout. Dertiende. Mevrouw de commissaris wil voorzitter worden van een lobbyclub die de banden tussen Brabantse en Chinese bedrijven gaat aanhalen. Het siert de commissaris dat ze zo bescheiden is. Dat ze niet te koop loopt met het feit dat ze in en om het provinciehuis alles zo goed geregeld heeft dat ze haar baan, bestuurder van een van de grootste provincies van het land, inmiddels in deeltijd kan vervullen. Hanja de Kanjer. Haar dertiende bijbaantje kost, zo verwacht ze, hooguit een middag of een avond per maand. Plus een paar weken voor het verplichte jaarlijkse reisje naar China. Dat heeft ze er toch maar mooi voor over, voor het Brabantse bedrijfsleven. Maar goed dat we haar voor haar deeltijdbaan als commissaris een fulltime salaris blijven betalen.

Wij willen ook een trein

2008-01-02T23:06:00.001+01:00

Ik heb er zó naar uitgekeken. Naar de dag dat Veolia bekend zou maken welke namen er op haar nieuwe treinen gaan prijken. Wat een sof. Dat de Limburgse gedeputeerde die verantwoordelijk is voor het debacle van de geprivatiseerde Maaslijn, Math Vestjens, een trein naar zich genoemd ziet worden, is nog tot daar aan toe. Het is een leuk cadeautje van Veolia aan de man die het stotterende treinbedrijf zo lang de hand boven het hoofd hield. Een heel praktische afleidingsmanoeuvre. De reizigers die een jaar lang uren in de kou hebben gestaan en aansluitingen hebben gemist door de trage Wadlopers, zullen hun rotte tomaten en graffitispuitbussen nu met alle plezier op één speciale trein richten. Blijven de andere Zwitserse paradepaardjes mooi buiten schot. Dat het treinbedrijf bij het kiezen van de namen echter volledig voorbij is gegaan aan het mooie stukje Brabant waar ze tientallen keren per dag doorheen schuiven, dát steekt. Dat het rijtje vooral namen van Limburgers bevat, daar kan ik inkomen. Want de Maaslijn ligt grotendeels in Limburg. Nijmegen, begin- en eindstation, heeft wel twee namen in de wacht gesleept: middeleeuwse Mariken en martelaar Titus Brandsma. Maar wij Land van Cuijkenaren, die zich elke dag gedwee in de al volle treinen persen, vissen achter het net. Alsof wij geen beroemdheden hebben voortgebracht. Alsof niemand ooit van Sylvia Millecam heeft gehoord. Een sof is het. En ik protesteer. Ik laat elke trein aan me voorbijgaan zolang er geen Land van Cuijkenaar bij zit. Alleen de Jack Poels, daar wil ik nog wel in stappen. Omdat-ie met Rowwen Hèze zo trouw is aan de Sambeekse Lindefeesten.

Podium

2007-10-03T19:49:00.000+02:00

Als het zaallicht van de schouwburg dooft, verstomt het geroezemoes. Iedereen zit klaar voor het kleurige spektakel dat ons is beloofd: Fame! Binnen een paar tellen zullen ze swingend en zingend op het toneel staan, die enthousiaste jonge dansers en acteurs uit het programmaboekje. Maar vanachter de coulissen baant zich, met stevige tred, een man met buikje naar het midden van het toneel. Is-ie het echt? Ja, het is 'm: Barry Stevens. U weet wel, die van 'Vooral doorgaan!' Zijn Engelse tongval heeft hij nog steeds niet afgeleerd. Hij wenst ons allemaal een heel fijne avond toe, maar vraagt begrip voor een klein probleempje. De decorstukken die uit de vrachtwagen kwamen, bleken toch wat groot bemeten voor het niet al te ruime toneel van de Cuijkse schouwburg. Met wat passen en meten heeft het draaibare decor een plek gekregen, maar de ruimte voor spel en dans is voor de cast van 25 man wel erg beperkt. "Kijk", zegt Barry, terwijl hij een ruime stap maakt van decor tot podiumrand. "Meer hebben we niet. Maar ik verzeker u, we doen ons best." Barry heeft niets te veel beloofd, zo blijkt al gauw. De artiesten doen hun ding met verve en geven een spetterende show weg. Af en toe kruipt er een stelletje wat onhandig de coulissen in, maar dat mag de pret niet drukken. Het is even spannend als een actrice zich ternauwernood weet te redden als het decor aan het draaien gaat. Net geen hersenschudding. Hopelijk heeft de Cuijkse politiek ook een van de vier uitverkochte voorstellingen bijgewoond. Dan weten de raadsleden wat ze eind dit jaar, als ze beslissen over de toekomst van de schouwburg, te doen staat: kiezen voor de moderne schouwburg die Cuijk verdient. Vooral dóórgaan dus. De Gelderlander, 4 oktober 2007

De plaag

2007-09-30T20:52:00.000+02:00

Nou is de mais weer ziek. Het is ook altijd wat met die boeren. Vroeger liepen ze nog wel te hoop tegen Brussel of tegen burgers die het waagden in hún stankcirkel een huisje te kopen. Tegenwoordig lijkt de boer nog maar één natuurlijke vijand te hebben: de plaag. Geen wonder dat ze geen tijd meer hebben om in de dancing naar een meisje te gaan hengelen. De boer heeft het te druk met ziektebestrijding. Sinds de varkenspest een spoor van vernieling trok door de regio, kom je geen boerenerf meer op. Overal dichte slagbomen. Behalve in de aspergetijd dan. Boeren en varkens worden knorrend vet. Maar zo langzamerhand geloof ik oprecht dat we medelijden met de boer moeten gaan krijgen. Is het geen varkenspest, dan is het wel mond- en klauwzeer. Trekt de veearts eens niet de diagnose 'gekkekoeienziekte' dan blijkt de blauwtong zich ineens een vaste plek in het boerenlandschap te hebben verworven. Met dank aan de knut. En dan nu de mais. De bladvlekkenziekte gaat het voergewas snel en meedogenloos te lijf. Het is nog geen ramp, maar als we de deskundigen mogen geloven zal de plaag, gesteund door het warmere klimaat, zich definitief nestelen in onze bodem. Onder ons gezegd: zo heel erg vinden wij al die plagen niet. Per slot van rekening vult het de kolommen lekker. En ook u lijkt er geen genoeg van te kunnen krijgen. Onze beroepsgroep vreest eigenlijk maar één plaag, die, in een bepaalde tijd van het jaar, tot een ware ramp kan uitlopen: komkommerrot.

De Gelderlander, 27 september 2007

Cross

2007-09-11T11:08:00.000+02:00

De geur van olie. De kluiten die je om de oren vliegen. De modder waarin je voeten wegzakken. De walm van patat. De Brabantse tongval in vele variaties. De vrouwen op tuinstoeltjes bij de caravan. De zoontjes van acht die bijna omvallen als ze de helm van papa even op mogen zetten. Leer dat blinkt in de zon. Maar bovenal: het geluid. Sommige mensen houden niet van motorcross. Vooral vanwege dat geluid. En als je ergens een hekel aan hebt, mag je dat overlast noemen. Prompt komt de overheid met decibelnormen om die overlast te beteugelen. Sport doet me niets, maar voor die kleurige bromvliegen die over de schans vliegen, heb ik een zwak. Al zul je me zelden aantreffen op het circuit. Ik heb het niet nodig. Als ik mijn raam openzet en het nijvere bijenvolk in de verte hoor zoemen, dan daalt er zacht een wolk van tevredenheid over me heen. Dan komt de geur van olie als vanzelf terug. Het bijenvolk klinkt steeds minder vaak. Anti-crosssers winnen terrein en de overheid trekt de teugels aan. De Boxmeerse club heeft van de week een wedstrijd af moeten gelasten omdat ze de geluidsmetingen niet kunnen betalen. Elke club kampt met hetzelfde probleem: de mooi aangelegde terreintjes mogen niet gebruikt worden, zelfs niet voor een of twee wedstrijden per jaar. Dat het tot gevolg heeft dat de stoere jongens op zondagmorgen hun toevlucht nemen tot de paadjes in het bos, dat wordt maar even over het hoofd gezien. Als het crossgeluid straks voor eeuwig is gedempt, resteert alleen nog de herrie van het jaarlijkse gehandicaptenkonvooi. Maar dat zal ik wel geen overlast mogen noemen.

De Gelderlander, 6 september 2007

Redemptoristinnenpad

2007-08-29T22:25:00.000+02:00

Zo, het paadje achter het Sambeekse klooster is niet langer naamloos. Redemptoristinnenpad. Drie keer woordwaarde, inderdaad. En heel geschikt als oefenstof voor de logopedist. Maar Rooinonnenpad was toch stukken beter geweest. Spreekt meer tot de verbeelding. Ik zie de zusters in hun prachtige bloedrode habijten nog te voet van Sambeek naar Boxmeer schrijden. En weer terug. Paadjes, het zijn herinneringen aan vroeger. In de open wereld van vandaag zijn ze eigenlijk overbodig. Maar vroeger vervulden ze zo hun eigen rol. Wie denkt dat ze bedoeld waren om snel van a naar b te komen, heeft het mis. Voor tieners waren het geheime vlucht- en toegangswegen, onze eigen paden richting volwassenheid. In Boxmeer zijn er nog een paar bewaard gebleven, paadjes met voor ons tieners elk een eigen functie. Via het dokterspèdje kon je ongezien de altijd volle wachtkamer van dokter Korte binnensluipen. Leeftijdsgenoten hoorden je daar niet naar binnen te zien gaan. Ooit nog eens in het paadje het kermisbier weggespoeld met chinees van de Steenstraat. Nasi laat zich zonder bestek met behulp van kroepoek ook goed lepelen, zo leerde ik. Het kerkepèdje bood een mooie gelegenheid om via de zijdeuren van de Petruskerk naar buiten te sluipen. Tot de communie hielden we nog wel vol, maar dan moesten we weg, de wereld in. De wereld, dat was toen nog café D'n Bessum. Podjespèdje was, ook al hing daar dat heerlijk ouderwetse bordje 'verboden waterplaats', een ideaal plekje om de volle tienerblaas te ledigen. Tja, en dan was er nog Pankens pèdje. Helaas verdwenen toen het winkelcentrum in de vaart der volkeren westwaarts moest opschuiven. Het Pankens pèdje, vlak bij de uitgang van de Geminibar. Was je daar een meisje tegen het lijf gelopen, dan deed dat pèdje uitstekend dienst. Drie keer raden waarvoor.

De Gelderlander, 30 augustus 2007

Brabant

2007-08-22T20:32:00.000+02:00

Want daar brandt nog licht. Zo eindigt een liedje zonder enkele status, maar als het aan enkele Brabantse media ligt, gaat dat veranderen. Zij willen dat het liedje promoveert t0t volkslied van Brabant. Hanja Maij-Weggen, de commissaris van de koningin, had dat probleem vorig jaar al op haar bordje liggen. Hanja wilde wel. Ze is immers de enige commissaris zonder volkslied. Bij elke bbq met de collega's krijgt ze de hoon van de andere commissarissen over zich heen. Steevast zet er wel eentje, na de nodige bubbels, met een guitige blik richting Hanja de eerste tonen van zijn provincielied in. Vorig jaar was er een plan om de Brabanders uit drie liedjes te laten kiezen. Dat liedje, over een eenzame ik die door een verre donkere stad struint en heimwee heeft naar die mooie provincie waar het licht nog wél brandt, zat er ook bij. Het verkiezingsplan ging echter als een nachtkaars uit. Nu dan een tweede poging. Alsof al dat officiële gedoe nodig is. Als wij Brabanders een liedje inzetten, vooral aan het eind van het feestje, als de tap zijn laatste druppels gerstenat uitperst, de kastelein al bij de lichtschakelaar staat om de tl-buizen aan te flitsen en alle Bobs van die avond geeuwend staan te wachten bij de garderobe, en als dat liedje dan in negen van de tien gevallen Guus Meeuwis' goedbedoelde sentimentele heimweeliedje is - als dat liedje zélfs aan deze kant van De Peel, in dat wat vergeten hoekje Brabant opklinkt - dan, ja dan zal dat wel een liedje zijn dat appelleert aan een of ander onderbuikgevoel van de Brabanders. Dan is daarmee de kous af, zou ik zeggen. Van afblijven. Meeblèren als je een glas te veel op hebt. Maar vooral geen etiket opplakken. Moet er niet aan denken dat volgend jaar in Bejing Pieter van den Hoogenband een gouden plak bij elkaar zwemt en dat dan plotseling uit de Philipsluidsprekers schalt: Ik loop hier alleen in een te stille stad...

De Gelderlander, 23 augustus 2007

Baken

2007-07-22T23:34:00.000+02:00

Rijd ik midden in de nacht tussen Mook en Plasmolen, zie ik aan de overkant van de Maas een stralend licht opdoemen. De skybeamer van het Hapse relaxhuis die zijn vrolijke lichtcirkels trekt. Bijna thuis! Tegelijk dringt tot me door: het is een vertrouwd gezicht geworden, een baken in de nacht. Van nature ben ik een rationeel denkend mens. Geloof niet in buitenaards gedoe. Maar toen ik ‘m voor het eerst zag, viel ik bijna van mijn geloof. Hond en ik liepen rond twaalven ons laatste rondje toen ik ineens wat zag oplichten in het donker boven me. Mijn spirituele ik was die avond met hooguit een glas of twee geprikkeld dus daar kon het niet aan liggen. Ik keek nog eens en warempel: ik zag een UFO! Hond had niets in de gaten. Maar nooit eerder was hij zó snel, nog nadruppelend, over de drempel getrokken. Vervolgens: gezwegen als het graf. Na een slaapmutsje was ik het voorval snel vergeten. Ruimtewezens bestaan niet. Tot de volgende avond. Daar was dat ruimteschip opnieuw! Ik raapte alle moed bij elkaar en besloot eens goed te kijken. Het was nu minder bewolkt en ik zag behalve het oplichtende wolkendek nu ook de bundel die het veroorzaakte. Aha! Inmiddels vind ik het een vertrouwd gezicht. Alles lijkt te kloppen als ik ’s avonds de bundel zijn rondjes zie draaien. Voor de uitbater van het sekshuis is dat jammer. Die wil juist dat het níet klopt. Die wil alleen maar pesten. Die schakelt zijn reuzenlamp alleen maar aan om de gemeente te jennen. Die komt hem op een ander vlak namelijk niet tegemoet. Binnenkort is iedereen vertrouwd met de skybeamer. Dan sterft het pesterijtje een zachte dood. De avond komt dat ik mijn rondje door de nacht maak, omhoog kijk en iets mis. Mijn baken in de nacht. Ik mis ‘m nou al.

De Gelderlander, 25 juli 2007

Veolia

2007-07-19T11:08:00.000+02:00

Nog vijf maanden. In veelbelovende letters staat het op de flanken van treinstel nummer 3226 geplakt. Nog vijf maanden. Dan worden de stinkende en walmende Wadlopers die zich dagelijks krakend en piepend een weg banen door het maïs- en aspergelandschap, onderwijl een oliespoor trekkend waar Klein Duimpje jaloers op zou zijn, één voor één ingeruild. Supermodern worden ze genoemd, hun opvolgers. Stadler GTW is hun officiële naam. In Groningen worden ze optimistisch Spurt genoemd. Hoe wij ze gaan noemen, is nog maar de vraag. Dat hangt helemaal af van de karaktertrekken van de nieuwe raspaardjes. 't Is dat Messias niet lekker bekt voor een trein. Maar anders. Menig Maaslijner zal de komst van de GTW als de komst van de Verlosser beschouwen. Echte treinen moeten het worden, die nieuwe Zwitserse dieseltjes. Met airconditioning en veel meer zitplaatsen. Steeds drie aan de ene kant van het gangpad en twee aan de andere kant. Dus waar nu nog vier mensen in de breedte zitten, zitten er straks vijf. Wordt lekker druk in het coupé. Snap je meteen waar die airco voor nodig is. En aangezien de sporen niet verbreed worden, zal het wel ten koste van het gangpad gaan. De conducteurs, pardon: controleurs, van Veolia hebben zich naar verluidt al massaal ingeschreven voor een cursus Sonja Bakkeren. Nog vijf maanden. 't Is nogal een belofte. Veolia heeft wel meer beloofd. Er zullen heel wat vlekkeloze ritjes tussen Nijmegen en Roermond moeten worden gemaakt voordat het bedrijf af is van de slechte naam. Een slechte naam waarvan de afkorting inmiddels ook bekend is. De naam van haar voorganger, NS, had de regelmatige reiziger snel door: Nooit Stipt. 'Veolia' heeft wat langer geduurd, maar het kan niet anders zijn dan: Vertraging En Oponthoud Leveren In Afdankertjes.

De Gelderlander, 19 juli 2007

Een slak en een haas

2007-07-15T22:46:00.000+02:00

Zelfs het leugenbankje van gestapelde stenen was een kort leven beschoren. Het stond, net als de echte bank, de graafmachines op de Cuijkse boulevard in de weg.
De vaste bankzitters geven niet op. Ook vandaag komen ze trouw, tussen de buien door, naar hun vaste stek. Kunnen we niet zitten? Dan maar hangen. De hekken van de aannemer zijn hangbestendig. De Cuijkenaren laten zich niet wegjagen, zeker niet nu er zoveel te beleven valt.
Terwijl ze toekijken hoe een grote kraan damwandplaten de grond in trilt, is het commentaar niet van de lucht. Vooral niet als een van de platen niet verder wil. Wat de kraan ook doet, de plaat blijft halverwege muurvast steken.
"Zei ik toch."
"Wat?"
"Dat-ie op de fundering zou stuiten."
Het groepje knikt eensgezind. Ze weten allemaal wat er aan de hand is.
"Hier stond het oude gemeentehuis", legt de eerste uit. "Dat hebben ze in de jaren zestig wel afgebroken, maar de fundering hebben ze gewoon laten zitten."
"Deden ze vroeger altijd", zegt een man die leunt op zijn fiets. "Wat in de grond zat, lag niet in de weg. En als je wat overhad en je had achter het huis een hof, dan groef je een gat en hupsakee, zand erover, alles weg."
De bouwvakkers lijken niet onder de indruk. Er is even overleg. Er wordt een sjekkie gedraaid. Dan trekt de kraan de onwillige plaat weer uit de grond en parkeert 'm ergens anders. "Daar zitten die lui niet mee", zegt nummer één. "Het hoeft pas in oktober klaar te zijn dus waarom zouden ze zich haasten? En je weet wat ze in Groesbeek zeggen."
"Nou, wat zeggen ze in Groesbeek?" vraagt de man met de fiets.
"Een slak en een haas vieren op dezelfde dag Nieuwjaar."

De Gelderlander van 12 juli 2007

Straatlantaarn

2007-07-15T22:05:00.000+02:00

Ik heb de lamp wel eens kapot willen trappen. Van de straatlantaarn voor mijn huis, bedoel ik.
Ik hoor het de makelaar nog zeggen, toen ik destijds met hem door het huis liep. "De lantaarnpaal voor het huis brandt als enige in de straat de hele nacht. Dat moet toch een veilig gevoel geven, als die dochters van u thuiskomen."
Nou.
Vlakbij de paal staat een bankje. En naast dat bankje staan een schommel, een draaiding en zo meer. Een gezellig plekje met een grote aantrekkingskracht.
Da's fijn. Da's levendig. De vrolijke geluiden van een bankje overdag. Kinderstemmetjes, kleppende moeders, klagende opa's.
Maar 's avonds en 's nachts, als die lamp als enige in de straat brandt, is de aantrekkingskracht van dat plekje er niet minder om.
De vrolijke geluiden van een verlicht bankje in de nacht. Kedoeng kedoeng kedoeng, klerelijer!, kankerlul!
Jongelui met ghettoblasters, zakjes wiet en luide stemmen.
Soms houden ze me uit de slaap. En dan wil ik wel eens naar buiten. Alleen maar om die lamp kapot te trappen. Maar is het niet mijn vrouw, dan is het wel een stemmetje in mijn hoofd dat steeds net op tijd zegt: waar hing jij rond toen je zestien was?
Wij hadden geen burgemeesters die een blowverbod instelden. En samenscholingen van meer dan één jongelui waren toen nog niet verboden. Gelukkig niet.
En in dat gelukzalige besef pak ik mijn hoofdkussen en verstop mijn oren zo diep mogelijk daaronder. En berust in mijn lot: wonen op het enige plekje in de straat waar de straatlantaarn de hele nacht brandt.
De hele nacht.

De Gelderlander, 5 juli 2007