Er staan wat sterke staaltjes in De jongen in de gestreepte pyjama, maar als je die voor lief neemt, is de roman van John Boyne een indrukwekkend en knap geschreven boek. Bij vlagen zelfs aangrijpend en gevoelig, zonder sentimenteel te worden. De thematiek heeft alles in zich om sentimenteel over te doen: de vriendschap tussen twee jongetjes van negen. De één is zoon van de kampcommandant van Auschwitz, de ander is Joods en staat aan de andere kant van het hek. LEES VERDER

In Een lange, lange weg beschrijft de Ierse schrijver Sebastian Barry de belevenissen van een jonge Ierse soldaat die, onder de Engelse vlag, dienst doet in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Ondertussen woedt in zijn vaderland ook een strijd: de Ieren willen onafhankelijk worden van Engeland. De soldaat, Willie Dunne, krijgt twijfels. Wie moet hij trouw zijn, zijn land-genoten of de koning?

LEES VERDER

Laurent Graff heeft door dat het leven zinloos is. Daar schrijft hij boeken over. Kleine ironische romans die misschien wel net zo zinloos zijn als het leven zelf. Maar zoals dat leven zelf toch heel aangename momenten kent – hoe kort soms ook -, kan lezing van een boek van deze jonge Franse schrijver een heel plezierige bezigheid zijn. Lees bijvoorbeeld zijn nieuwste roman, De man die op reis ging.

LEES VERDER

Philip Roth’s nieuwe roman ademt in alles de dood. Een diepzwart omslag, een openingsscène aan een graf, een hoofdpersoon die continu de adem van Magere Hein in zijn nek voelt. Toch gaat  Alleman over het leven. Het leven van een man, die, vooraan in de zeventig, elke dag een beetje meer beseft dat zijn lichaam het laat afweten. Het wordt tijd voor een verantwoording, net als in het Middeleeuwse Elckerlijc.

LEES VERDER

William Trevor’s korte verhalen zijn kortdurende inkijkjes in de levens van eenzame lieden. Het is alsof de Ierse grootmeester als een gids zijn lezer door een gang leidt waarop vele deuren uitkomen. Deur voor deur wordt opengeduwd. Op de drempel blijven wij staan, kijken onbevangen naar binnen en zien daar een of twee scènes uit het leven van die ander aan ons voorbij glijden. Zoals in de nieuwe bundel Heilige beelden.

LEES VERDER

De zee en de dood zijn klassieke maatjes in de literatuur. In John Banville’s roman De zee, vorig jaar gelauwerd met de Bookerprize, zijn beide nadrukkelijk aanwezig en de pijlers waarop Banville zijn indringende verhaal heeft geschraagd. In de roman schreeuwen heden en verleden afwisselend om aandacht in een schijnbaar ongecontroleerde chronologie. Alles in een stijl die bijna verdrinkt in zijn eigen volheid aan woorden.  LEES VERDER

Als je zoon een vernietigende roman over je schrijft, en je bent zelf een wereldberoemd journalist, dan is je verstoppen geen onlogische reflex. Harold Cleaver zoekt de eenzaamheid van een Tiroler berghut op. In zijn nieuwe roman Buiten Bereik beschrijft Tim Parks  hoe Cleaver in de stilte stukje voor stukje zichzelf terugvindt en het nare boek een plaats weet te geven in zijn leven.

LEES VERDER

Eri Asai slaapt al twee maanden, maar ze is de enige in de nieuwe roman van Haruki Murakami. De Japanse topauteur houdt alle andere personages wakker. After Dark beslaat de tijdspanne van één nacht en in die nacht zwerven enkele bijzondere mensen door de grote stad. Elk met een eigen doel, een eigen plan. Soms alleen maar om te zwerven, om bewust weg te blijven van een warm bed.

LEES VERDER

De sporen in de sneeuw zijn die van een Volvo Amazone. Glibberend en stotterend – want hij wil niet altijd starten - glijdt-ie door deze roman. De Noor  Levi Henriksen (1964)schreef dit boek met de merk-waardige titel Sneeuw valt op gevallen sneeuw. Achter het stuur van deze oude, vertrouwde dame zit Daniel. Noem hem gerust een loser. Komt net uit de bak; zat vast wegens drugssmokkel.

LEES VERDER

Niets symboliseert Doris' hang naar glitter meer dan een bontjas en als ze op zekere dag zo’n pelsmantel onbeheerd ziet hangen, kan ze de verleiding niet weerstaan. In haar gestolen mantel sluipt ze het stadje uit en vlucht naar Berlijn. Dáár is het te doen, dáár wacht het ware leven. Het kunstzijden meisje van Irmgard Keun verscheen oorspronkelijk in 1932, is nog steeds vitaal. LEES VERDER 

Michel Faber is een fabuleus schrijver. Na de robuuste roman Lelieblank, scharlakenrood, verschijnt nu een bundel met 17  uitstekende verhalen. In De Fahrenheit-tweeling toont de in Schotland wonende, van oorsprong Nederlandse schrijver zich opnieuw een rasverteller wiens verhalen zonder horten en stoten uit zijn pen vloeien. Zo leest het althans.

LEES VERDER

Geen prettiger romanfiguur dan een dood personage. Een schrijver kan er alle kanten mee op en niemand die hem op de vingers tikt want wat er aan gene zijde is, weet geen mens. De kleine geschiedenis van de doden is geschreven door de Amerikaan Kevin Brockmeier. Een unieke, aangrijpende roman over de tussenwereld, een verondersteld schemergebied tussen de fysieke dood en het onbekende gat waarinalles uiteindelijk verdwijnt.

LEES VERDER

Stond pas in de krant: op afgelegen eilanden kunnen kleine schepselen ongestoord uitgroeien tot monsters. Die kleine waarheid blijkt heel voedzaam voor schrijvers met een rijke fantasie. De Catalaanse schrijver Albert Sánchez Piñol (1965) schreef de roman Nachtlicht, een fantastisch boek waarin wezens voorkomen waar regisseur Stephen Spielberg zijn vingers bij zou aflikken.

LEES VERDER

Khalid Boudou’s  tweede roman, De president, is een sympathieke poging tot parodie. Met de nadruk op poging, want het is niet helemaal gelukt. Met zijn vrolijke debuut, Het Schnitzelparadijs, dat het als film heel goed deed in de bioscoop, liet de Tielse schrijver zien dat hij een frisse kijk heeft op zijn omgeving en die met vaart en veel expressie weet te beschrijven. Maar in De President slaat hij door in de overdrijving.

LEES VERDER