antonio lobo antunes vogelvlucht

Hij ging op de plastic bril van de wc-pot zitten en deed de deur op slot: de spiegel was nog beslagen van de stoom van Marilia's bad en mijn gezicht was een diffuse, wittige vorm, net het wazige ovaal van de maan in de nevel, of de vlek van de stad in de verte, denkt hij, aan de overkant van de Vouga, gebroken door een reeks wanordelijke mistbanken in de grenzeloze grauwe ruimte van de afstand. Hij denkt Douchen, scheren,  tanden poetsen en de badkamer uitgaan terwijl jij liggend op bed op me wacht met een detective op je borst, een titel met vette letters, een schreeuwend omslag, een man en een vrouw met grote tieten die elkaar schaamteloos kussen.