olaf olafsson de nacht in

Ik wilde haar zeggen dat ze moest rusten en haar ogen sluiten, maar ik durfde het niet, want ik was bang dat de duisternis dan achter haar oogleden zou neerstrijken.

'Kristjan?'

'Ja?'

'Wil je me vasthouden...? Wil je naast me komen liggen en me vasthouden?'

Ik hield haar zo zacht mogelijk vast.

'Wil je me een verhaaltje vertellen van toen ik klein was?'

Stilte.

'Kristjan?'

Ik begon te praten. Ik weet niet meer wat ik zei. Aanvankelijk verbeterde ze me, fluisterde ze nu en dan een woord, toen hield ze op. Ze sloot haar ogen en ik zag de schaduw neerstrijken in het kuiltje van haar keel. Het was als een kleine holte waar de schaduw in was gekropen om zich te verbergen voor het avondlicht. Toen haar ademhaling in haar keel reutelde en haar hart ophiel met slaan, zag ik dat de schaduw in het kuiltje trilde.