|
Eenzaam kind in bijna-thriller
Door
GEURT FRANZEN De
roman La Classe de neige van de Franse auteur Emmanuel Carrère (1958),
onlangs in Nederlandse vertaling verschenen onder de titel De
sneeuwklas, telt slechts 144 pagina's en is toch nog te lang. Carrère
staat te boek als een literair auteur en voor het verhaal dat hij in De
sneeuwklas vertelt, heeft hij zeker een literaire vorm gevonden. Maar
als de korte roman wordt ontdaan van toeters en bellen blijft er een
eenvoudige who-dunnit over. En aangezien de geoefende lezer reeds in
hoofdstuk 28, en de minder geoefende lezer toch zeker in hoofdstuk 29
ontdekt wie de dader is, kunnen hoofdstuk 30 en 31 zonder problemen
worden gemist. De sneeuwklas zou er stukken beter van worden. Carrère
heeft in Frankrijk lang moeten wachten op erkenning. Hij publiceerde
eerder een aantal romans en verhalenbundels. De sneeuwklas, verschenen
in 1995, lijkt zijn grote doorbraak te worden. De toekenning van de Prix
Fémina, niet de belangrijkste Franse literaire prijs maar toch een
opsteker, heeft daar aan bijgedragen. In
De sneeuwklas maken we kennis met een zielig jongetje, Nicolas. Zielig,
omdat de eigenzinnige ideeën over opvoeding die zijn ouders erop
nahouden - vooral vader - hem tot een eenzaam, geïsoleerd
schooljongetje hebben gemaakt. Er komt nooit iemand bij hem spelen. Als
zijn klas een week gaat skiën, op een bergtop vierhonderd kilometer
verderop, mag Nicolas van vader niet met de bus mee; vader brengt hem
met zijn eigen auto. Het jongetje komt later dan de rest aan en vanaf
dat moment is duidelijk dat hij er niet in zal slagen om die week nog
aansluiting met de andere deelnemertjes van de sneeuwklas te krijgen. Nicolas
weet zich uitstekend te wapenen tegen de gevolgen van dat isolement. Hij
heeft een eigen wereld geschapen, een van dromen en van enge verhalen,
gevoed door de thrillerstory's die zijn vader hem placht te vertellen.
Als in het nabijgelegen skioord een jongetje van zijn leeftijd
verdwijnt, vermengt Nicolas zijn droomwereld met de werkelijkheid. Dat
loopt niet voor iedereen even goed af. De
sneeuwklas is een vlot geschreven vertelling. De stijl is zonder opsmuk,
de compositie ongecompliceerd. Carrère heeft zijn korte roman voldoende
spanning meegegeven en een belangrijke rol speelt daarin het
perspectief. De geschiedenis wordt verteld vanuit het standpunt van de
achtjarige jongen. Een wat achtergebleven jongen die niet alle facetten
van de buitenwereld op de juiste manier weet te duiden; de 'gaten' die
zo ontstaan in zijn kijk op de omgeving, bouwen de spanning op. Zoals
gezegd: die spanning valt twee hoofdstukken te vroeg weg. Daardoor is De
sneeuwklas als literaire thriller niet geslaagd. Wat blijft er over: een
aardige vertelling met een onverwacht plot. Da's net niet voldoende om
te doen beklijven. Emmanuel
Carrère, De sneeuwklas, vertaald door Floor Borsboom, uitgegeven
door De Arbeiderspers, ƒ25,00.
|
Emmanuel Carrere De sneeuwklas
Fragment
Emmanuel Carrere
|
