|
Hommage aan de dromen van de illegaal
mahi binebine de kannibalen
Door GEURT FRANZEN De maan is zuinig. Ze strooit slechts af en toe een schamel licht over een zootje ongeregeld, verscholen achter een rots in een kille nacht op het strand van Noord-Marokko. Een handvol illegale immigranten in spe, wachtend op een teken van een mensenhandelaar die hen in een krakkemikkige boot over de Straat van Gibraltar zal sturen. Aan de overkant wacht het lot: een veilige aankomst in het beloofde land, terugzending door de immigratiedienst of de verdrinkingsdood. Het schaars verlichte strand bij nacht is het decor van de roman De kannibalen van de Marokkaan Mahi Binebine. Een indringende roman met een bloedserieus thema, maar gevat in een stijl die voldoende ruimte laat voor een glimlach. Binebine vertelt het verhaal dat we node missen in de kolommen van de krant. Althans de andere kánt van een verhaal. Bijna dagelijks zouden we kunnen berichten over de lotgevallen van gelukzoekers uit Noord-Afrika die hun bezit hebben verpand en tegen woekerbedragen een gevaarlijke reis boeken op afgekeurde roestbakken. Sommige passanten doorstaan de hoge golven en ontkomen aan de onverbiddelijke zoeklichten van de Spaanse douane. Anderen spoelen blauw en opgezwollen aan. Binebine vertelt het andere verhaal, het verhaal van de illegale immigrant zelf. Terwijl het verkleumde groepje – zes mannen, een vrouw en een baby – wacht op een lichtsignaal van het schip dat hen zal overvaren, leren we hun levensverhalen kennen. Het verhaal van de ik-figuur, een intelligente Marokkaanse jongen uit een arm milieu wiens beloftevolle carrière in één klap als een zeepbel uiteen is gespat omdat hij heeft gefaald voor zijn eindexamen. Het verhaal van zijn neefje Réda, met moeite ontsnapt aan een Dickensiaanse bedelpraktijk in de medina van Marrakech. De treurige geschiedenis van Nouara, die al langer dan een jaar niets meer heeft vernomen van haar eerder geëmigreerde man, en die in al haar radeloosheid heeft besloten met haar pasgeboren baby naar hem op zoek te gaan. De al even treurige verhalen van Pafadnam en Yarcé, helemaal uit Mali naar Noord-Marokko gekomen, de Berber Youssef en de uit het bloedige Algerije gevluchte leraar Kacem Djoudi. Binebine's roman is een hommage aan de onbekende illegaal. De lijken die in Zuid-Spanje aanspoelen, de gestikte Chinezen die in Dover uit containers komen rollen, krijgen even een naam en een gezicht. Ze blijken mensen van vlees en bloed die om uiteenlopende redenen aan de rafelrand van een toch al niet welvarende samenleving zijn geraakt en niet veel meer bezitten dan hoop. Hoop op een betere toekomst in het rijke Westen. Het is niet veel wat ze verlangen. Een leven als illegale bordenwasser in een Parijs restaurantje is hun grootste ambitie; een kamertje van een paar vierkante meter, af en toe een pijpje kif en een slokje thee. De kannibalen is een aangrijpende, knap geschreven roman. Binebine heeft de perfecte toets gevonden voor zijn schildering van het ellendige bestaan van de illegale immigrant. Van diens angsten en nachtmerries, maar vooral van diens dromen. Want behalve een hommage aan de immigrant is De kannibalen een eerbetoon aan de Droom. Wie er niet in slaagt het beloofde land te bereiken, moet zijn dromen over het goudland in de verte vooral niet vergeten. Eens komt er een nieuwe boot voorbij, hoe gammel ook. Mahi Binebine, De kannibalen, Uitgeverij Atlas, 172 blz, f39,90.
|
Mahi Binebine De kannibalen
Fragment
Mahi Binebine
|
